Blog

Nazomeren

Terwijl ik hier zit te typen kijk ik over de rand van mijn laptopscherm door het raam naar buiten. Van het ooit zo groene gras in mijn tuin is niet veel over; na een droge zomer, waarin ik nooit thuis was om voor mijn tuintje te zorgen, is mijn gras compleet vergeeld.
Nu we halverwege september zijn, kan ik de buien, die worden afgewisseld met zonnige fases, tellen. Ik vind het heerlijk; van dat nazomerse weer met herfstbuien en bladeren die door de lucht waaien. Dit type weer is vooral heerlijk als je binnen zit te niksen en even niet hoeft te fietsen.

Waar ik normaalgesproken na de laatste World Cup van het seizoen direct een rustperiode inlas, heb ik dit jaar andere plannen. Nazomerse regenbuien of niet, ik zit nog op de fiets!

Om te begrijpen waarom ik het nu anders aanpak zal ik je een korte samenvatting geven van mijn seizoen tot dus ver.

Het begon allemaal in Brazilië, waar de mountainbike scene zich al in maart voor twee weken settelde. We raceten tussen de bananenbomen en het publiek was uitzinnig. Ik heb nog niet vaak zulk dankbaar publiek gezien. Het was een vrij succesvolle World Cup. Ik trapte het seizoen af met een tiende plaats. Weliswaar is dat vrij ver verwijderd van mijn beste prestaties maar al met al was het een tevredenstellend resultaat.

Vrijwel alles wat daarna kwam verliep een stuk minder soepel, en dat is erg zacht uitgedrukt. Ik liep op trainingskamp kneuzingen aan mijn ribben op waardoor ik een tijd beperkt was in trainingen en slechte wedstrijden reed. Ik wisselde kort daarna van trainer. Dat was in de basis positief maar helaas kreeg ik niet lang daarna Tante Corona* op bezoek. Dit betekende wederom een flinke dip in mijn vorm maar bovenal moest ik hierdoor zowel het NK als twee world cups schrappen.

Niet racen en alleen maar wachten tot het weer beter gaat. Dat vroeg heel erg veel van mijn veerkracht. Alles stond in het teken van opbouwen en geduld hebben. Vooral heel veel geduld hebben…. daar heb ik een gloeiende hekel aan.
7C3A5131 kopie
Toen de kampioenschappen (EK en WK) en de laatste World Cup van het seizoen er aan kwamen was ik eindelijk weer een beetje boven Jan. De eerst genoemde wedstrijden waren nog overleven en moest ik allang blij zijn dat ik weer kon racen. Maar de World Cup finale was al met al toch weer een feestje. Ik kreeg in het Italiaanse Val Di Sole de bevestiging dat het altijd loont om door te gaan en vertrouwen in jezelf te houden. Ik behaalde een 15e plaats en had weer het gevoel dat ik echt kon strijden en een hele wedstrijd hard kon fietsen. Niet alleen de eerste ronde, niet alleen een paar minuten, niet als een krant. Nee, gewoon ouderwets knallen van start tot finish.

AS3I2131_VR kopie

Ondanks deze goede afsluiting was ik in de tussentijd significant gekelderd in de UCI wereldranglijsten. Waar ik seizoen 2022 begon op een 9e plek sta ik inmiddels op de schamele 48e positie in de wereldranglijst.
Ik sprokkel de komende tijd dus graag nog wat puntjes bij elkaar voor deze ranking. Daarnaast voel me fit en daar wil ik graag gebruik van maken. Al mijn energie en frustraties moeten er nog even worden uitgetrapt in deze wedstrijden.
Komende twee weekenden neem ik een stapel modderbanden en regenjassen mee want de wedstrijden die ik in Zwitserland zal rijden worden ongetwijfeld regenachtig. Als afsluiting staat er een trip naar wat zonniger land op de planning; we zullen met een deel van het team afreizen naar Griekenland om daar maar liefst vijf wedstrijden achtereen af te werken.

Op naar en mooie afsluiting van 2022. Daarna mag ik achter de geraniums en met een flinke kop warme chocomelk van Nederlands novemberweer genieten.

*bedankt Sjaak voor de inspirerende uitspraak.