Blog
Jul 2018

trillende handjes in Andorra

Elke keer als ik me een beetje onzeker voel voor de wedstrijd die komen gaat, dan behaal ik uiteindelijk de beste resultaten. Vraag me niet hoe het komt maar het werkt zo bij mij.

Toen de week van de World Cup in Andorra aanbrak voelde ik me alles behalve zeker over deze race. Ik was vorig weekend in Italië ten val gekomen en had mijn hand bezeerd. Tijdens het verkennen van het parcours in Andorra kon ik hierdoor alleen heel rustig afdalen en ondervond ik hinder van deze kleine blessure. Elke trilling in het stuur was gevoelig in mijn hand.
Zo stond ik gisteren met licht trillende handjes op mijn startpositie. Ik had de pijn uiteindelijk redelijk onder controle maar mede door de matige verkenning voelde ik me niet heel zeker van mijn zaak.

1jpg

Mijn start op het steile parcours in het skigebied van Andorra verliep prima. Ik ging rond de tiende positie de afdaling in en verloor hier niet veel tijd op mijn concurrenten. Dat gaf wel weer zelfvertrouwen en ik stampte vrolijk door op mijn pedalen. De rest van de wedstrijd maakte ik het verschil in de klimmen; daar voelde ik me sterk en speelde mijn hand geen parten. Al snel lag ik op 3e positie in de wedstrijd en kon ik in het wiel van de uiteindelijke winnares Gunn-Rita Dahle en de wereldkampioene Jolanda Neff blijven. Ik trachtte mijn wedstrijd goed in te delen; klimmen met een hoge trapfrequentie en zo goed mogelijk proberen te herstellen in de afdalingen. Dat was behoorlijk lastig op de maar liefst 2000 meter hoge berg. Ik hoopte dat de dames v
óór mij iets te veel energie hadden verbruikt in het begin van de wedstrijd en halverwege zouden instorten maar dat deden ze zeker niet. Er werd heel erg sterk gereden en het gevaar kwam van achter. De Canadese Emily Batty kwam me voorbij gevlogen en probeerde de aanval te openen. In eerste instantie kon ik met haar mee maar na haar tweede poging moest ik toch lossen. Ik moest genoegen nemen met een 4e plaats. Een positie waar ik overigens heel erg trots op ben! Het constante seizoen wat ik tot nu toe draai en de goede wedstrijden die ik rijd, laten zien dat ik in vorm ben. Trillende handjes of niet, mijn benen doen het werk wel. _K_10831

World Cup met blije en boze verassingen

Het was een weekend met veel emoties. Dat is iets wat bij de sport hoort en wat de overwinning mooier maakt. Zo denk ik er nu tenminste over; twee dagen na de world cup in Val Di Sole (Italie). Eergisteren was het een ander verhaal en was ik gewoon boos en verdrietig, ondanks mijn sterke weekend.

Op vrijdag voelde ik me goed en was ik helemaal klaar voor de 4e world cup van het seizoen. Dit seizoen wordt op vrijdag de zogeheten Shortrace gehouden waarin wordt gestreden om de startposities van de wedstrijd op zondag. Het is een wedstrijd van (enkel) 20 min maar oh zo vermoeiend. Toch voelde het niet vermoeiend afgelopen weekend. Ik bleef heel fris en voelde me sterk. Zo wist ik mezelf te trakteren op een 2e plaats op de start grid. Ik wist niet dat ik überhaupt zo explosief kon zijn dat ik goed zou kunnen presteren in deze discipline.

Om het verhaal samen te vatten, ik blaakte van het zelfvertrouwen, was enthousiast en wilde maar 1 ding. RACEN! En wel vooraan! Op die voorste rij waar ik zo blij stond te wezen, ging het echter na 300 meter wedstrijd al mis. Sturen en wielen kwamen in de clinch en ik wilde, net als alle anderen, mijn plek verdedigen. Ik zat klem en kwam ten val waarna vele rijders over mij heen duikelden. Het was een nare ervaring. Ik zag even alleen maar handen en benen en voelde me dizzy toen ik opstond. Ik zag het peloton verder denderen en stond daar met nog een paar andere pechvogels achteraan. Na mijn stuur te hebben recht gezet sprong ik toch weer op mijn fiets. Ik wist dat ik een lange weg te gaan had naar een goed resultaat maar dacht; wie niet waagt wie niet wint. Ik vind dat je gewoon nooit moet opgeven als sporter en blijven geloven in jezelf. Na die val fietste ik op de 50e positie. Technisch liep het niet uitstekend meer omdat mijn stuur en mijn remhendels nog altijd wat scheef stonden maar conditioneel was ik nog perfect. Ik zat best wel weer in een goed wedstrijd ritme en pakte positie na positie in. Ik liep snel in op de eerste helft van de groep. Dat bleek want met nog 2 ronden te gaan zag ik de top 10 voor me rijden. Ik knokte me naar de 6e plaats. Maar ook dat was maar voor even. Ik maakte een stomme en slordige fout in de afdaling en werd terug geworpen naar plek 10. De plaats waar ik uiteindelijk ook op finishte.
_AD50406
Na de race was ik uiteindelijk niet blij. Mijn eind resultaat was prima. (zeker gezien de achterstand die ik moest inhalen) maar ik voelde me verdrietig voor andere rijders die over me heen waren geduikeld. Twee dames konden de wedstrijd niet uit rijden. Ik vind het nog steeds heel naar maar besef me nu dat het ook bij racen hoort. Als je zo dicht op elkaar fietst in de start en er gebeurt iets onverwachts, dan is er geen redde meer aan. Laten we hopen dat het niet te vaak gebeurt en dat ik mijn goede vorm mee neem naar volgende week in Andorra!